Program mozartowski, część po części

Część pierwsza: Don Giovanni

Pierwszy segment czerpie z Don Giovanniego, opery, której prapremiera odbyła się w Pradze w 1787 roku. Program wymienia Notte e giorno faticar Leporella, Batti, batti Zerliny oraz duet Là ci darem la mano dla Giovanniego i Zerliny. Wikipedia opisuje to dzieło jako dramma giocoso, mieszankę komedii, melodramatu i elementów nadprzyrodzonych. Wplecione są także części Eine kleine Nachtmusik. Mozart ukończył tę serenadę w Wiedniu 10 sierpnia 1787 roku, pracując jednocześnie nad drugim aktem opery. Wikipedia zauważa, że nikt nie wie, dlaczego ją napisał, co czyni ją doskonałym towarzyszem muzyki z tych samych miesięcy, a także dostarcza cichej, eleganckiej muzyki, która wypełnia przestrzeń między śpiewanymi numerami programu.

Część druga: najlepsze z oper

Drugi segment przechodzi między różnymi dziełami. Jego osią jest Non più andrai Figara, aria, w której Figaro droczy się z młodym paziem Cherubinem na temat jego przyszłego życia żołnierza, oraz Voi che sapete samego Cherubina. Zawiera także tak zwaną arię szampańską Don Giovanniego, Fin ch'han dal vino, oraz duet Pace, pace dla Zuzanny i Figara, z Divertimento D-dur między numerami wokalnymi. Warto zauważyć, że Mozart cytuje Non più andrai w scenie kolacji Don Giovanniego, więc melodia ta jest prywatnym żartem między dwiema operami, a praska publiczność, która uwielbiała Figara, z pewnością by ją rozpoznała.

Część trzecia: Czarodziejski flet

Ostatni segment zwraca się ku Czarodziejskiemu fletowi, niemieckojęzycznemu singspielowi z mówionym dialogiem między pieśniami. Jego prapremiera odbyła się 30 września 1791 roku w Wiedniu, dwa miesiące przed śmiercią Mozarta. Program wymienia duet Bei Männern, Ach, ich fühl's Paminy oraz Ein Mädchen oder Weibchen Papagena, a kończy się Papagenem i Papageną. Divertimento B-dur dołącza do utworów wokalnych. Papageno to rubaszny towarzysz, który całkowicie oblewa próby bohatera, ale i tak zostaje nagrodzony.

Co oznaczają tytuły

Program wymienia utwory według ich pierwszych słów, po włosku i po niemiecku. Kilka tłumaczeń pomoże, zaczerpniętych z opisów oper w Wikipedii. Nie będą potrzebne, by cieszyć się wieczorem, ale wyjaśniają, dlaczego sala śmieje się przy niektórych numerach i cichnie przy innych, oraz pokazują, jak wiele w tym wieczorze jest komizmu, a nie powagi.

• Notte e giorno faticar: W nocy i dniu haruję (Leporello)
• Batti, batti o bel Masetto: Bij, o bij mnie, przystojny Masetto (Zerlina)
• Là ci darem la mano: Tam spleciemy nasze dłonie (Giovanni i Zerlina)
• Non più andrai: Koniec z hulankami (Figaro)
• Ein Mädchen oder Weibchen: Dziewczyna albo kobietka (Papageno)

Dlaczego sprawdza się przy kolacji

Opery Mozarta pełne są jedzenia i picia. Sam Don Giovanni zawiera scenę kolacji, z orkiestrą na scenie grającą popularne melodie, gdy Don je, a aria o szampanie to wezwanie do zabawy. Numery komiczne mają krótkie, wyraziste melodie, więc wypełniają salę, w której również się je. Krótkie segmenty i talerze podawane między nimi pasują do takiej muzyki lepiej niż jeden długi koncert, a części serenadowe pasują do stołu tak samo jak do sceny.

Czego można się spodziewać po inscenizacji

Śpiewacy występują w kostiumach z epoki, a goście opisują występ jako wciągający i momentami humorystyczny. Jeden z gości opisuje niewielkie miejsce, w którym siedzi się bardzo blisko wykonawców. To koncert w kostiumach, a nie przedstawienie ze scenografią, a każdy segment to ciąg największych przebojów, a nie pełny akt.